De woninggroep omvat 837 woningen als witte blokken van zes modulen in drie bouwlagen met een plat dak.
De architectuur is een erfenis van het modernisme en kreeg aandacht in de tentoonstelling over Mies van der Rohe (Schunck 2016).
Gebouwd is zonder ondersteunende tussenmuren en zonder de in het metselwerk uitgespaarde ramen. Er werd gewerkt met een tunnelbekisting. In de betonnen drager werden vervolgens voor en achter aluminium ‘gordijngevels’ geplaatst met o.a. Glasal-platen als paneelvulling.
Sigmond ontwikkelde als prototype, samen met Vascomij, een ‘paalwoning’. Dit was een betonnen kern met een woonlaag op de eerste verdieping en een laag met slaapÂkamers op de tweede verdieping.
Op deze wijze kon een gemeenschappelijke woonÂomgeving ontstaan met veel omringend groen, speelvoorzieningen en recreatiemogelijkheden en daarbovenuit getild:
het individuele wonen. Een opvatting die terug te vinden is in het werk van ‘Le Corbusier’, die overigens ook zocht naar gestandaardiseerde woningbouw.
Het bleef echter bij een proefmodel maar karaktertrekken van dit experiment zijn wel in deze woninggroep te zien.
Sigmond bouwde daadwerkelijk lichte woningen om mijnschade te voorkomen. Hij had als ideaalbeeld een Toscaans dorpje voor ogen. Bouwers zagen niet alleen het huis als uitdaging, maar ook het hele leven. Karakteristiek zijn de weidse uitzichten met brede straatprofielen.
Groen en hoogteverschillen vormen een contrast met de architectuur. Na de verkoop namen nieuwe eigenaren de vrijheid allerlei spontane aanpassingen te realiseren.
In 2002 gold Vrieheide als een spraakmakend object in de architectuurdiscussie over ‘Het Wilde Wonen’, een term gelanceerd door Carel Weeber.
