De Dorpstraat was de belangrijkste straat van Heerlen.
De naam veranderde in Emmastraat en later in Pancratiusstraat. Het beleid was er op gericht de kwaliteit van de pleintjes in de omgeving te versterken.
De geschiedenis vertelt over het Dorpsplein, het Kerkplein, de Bongerd, de Markt en de Veemarkt. Met het Pancratiusplein, de Morenhoek, de Luciushof, het Schelmenhofje en het Betaplein zijn het er samen tien.
Het Betaplein bekend van het ‘Toon Hermans Huis’ (de burgemeesterswoning De Luiff) en het Secretariaat van de Gezamenlijke Steenkolen mijnen in Limburg (GSL) heeft met de herbestemming van Sporthuis Diana (Telgenkamp) een apotheose bereikt. Op de noordzijde verwijst een mural naar dit bekende sporthuis. Markant is de Kunradersteen op de hoek.
De 39 starterswoningen zijn gebouwd in opdracht van ‘Weller wonen’ en voorzien in de behoefte aan meer stedelijk wonen het hart van de stad.
De studio’s zijn ontworpen zonder privé buitenruimte.
De doelgroep komt veelal vanuit een situatie als student waarbij gemeenschappelijk wonen nog heel gebruikelijk is. Je deelt bijvoorbeeld keuken of badkamer in een studentenhuis.
Het stereotype beeld met herhaling van balkon’s of loggia’s werd verlaten. De deels bestaande informele pleinvorm is stedenbouwkundig fraai voltooid. Het zicht op achterkanten is toegedekt. Er is een compositie gecreëerd met twee uitnodigende witte blokken bij de ingang.
Een ordening van losse torentjes heeft de bouwhoogten afgestemd op de omringende bebouwing: vijf aan het parkje, vier langs de Nor en drie op het plein.
Een gebogen gevelwand begeleidt de lang beoogde voetgangersroute, tussen de beekdalen van oost naar west.
