Dit vergeten kunstwerk uit de periode van de nieuwe zakelijkheid staat al geruime tijd op de inventarislijst van de stichting DoCoMoMo. Dit is een internationale non-profit organisatie voor het documenteren en conserveren van gebouwen en stedenbouwkundige en landschappelijke ensembles van ‘The Modern Movement’.
De ligger lijkt op een stalen ‘Eiffel-brug’ met klinknagels in groen geverfde standaard profielen uit de negentiende eeuw.
De constructie wordt gedragen door vlakke betonnen landhoofden die een architectuurbeeld van de twintigste eeuw zouden kunnen vertegenwoordigen.
De keuze voor betonelementen bestond niet alleen uit architectonische overtuiging maar werd ook afgedwongen door gebrek aan andere materialen.
Het bouwwerk heeft naast de rijbaan twee ‘gaanderijen’ voor fietsers en voetgangers, uitgevoerd als arcades met ieder drie grote ronde gevelopeningen.
Deze compositie is ook te zien zijn in de westgevel van het seinhuis Station Maastricht uit 1933 en in de westgevel van het Station Eindhoven van Koen van der Gaast uit 1956.
Het zou zomaar de invloed van Sybold van Ravesteyn (1889-1983) kunnen zijn.
In de periode na de bevrijding is Sybold van Ravesteyn een van de toonaangevende spoorwegarchitecten die het gezicht van de bouwafdeling van de Nederlandse Spoorwegen bepaalt. Van Ravesteyn heeft als territorium het gebied onder de grote rivieren.
De fraaie vormgeving van dit kunstwerk met verschillende sierende details wordt door veel passanten meestal niet onderkend. Een geprofileerde kroonlijst verbindt de ondersteunende muur met aansluitend gevelvlak. De schone vlakken in beton zijn hier en daar onherkenbaar geworden door graffiti en vervuiling. Toch geven krullen, plinten, kroonlijsten en rondingen dit voorbeeld van ‘De Moderne Beweging’ een barokke touch.
