De bouwkunst van de zeventiger jaren wordt vaak beschreven als een keerpunt in de naoorlogse architectuurgeschiedenis. Het ‘Brutalisme’ met veel beton, nieuwe materialen en grote maten, maakt plaats voor kleinschaligheid en de menselijke maat. De Libanese architect Ghazi Ghrizi (1938-2024) sloot hierop aan. Op zijn visitekaartje stond: architectuur, ruimtelijke ordening, interieur, exterieur en kunstzinnige vormgeving.
Werden gevels in de naoorlogse periode gekenmerkt door een gelaagdheid met skelet, puien en roedeÂverdeling, Ghrizi’s ‘surprise-architectuur’ kiest voor een volstrekt andere taal. De gedurfde bouwtrant lijkt beïnvloed door Oosterse bouwstijlen; geen twee gevelstukken zijn gelijk.
De voorgevel van McDonald’s bezit drie dominante erkers die de relatief vlakke gevels van de belendende panden overheersen. De boeiboorden gaan met geknikte lijnen van smal naar breed. Het goudkleurig metaal valt op; wellicht ook een referentie aan islamitische kunst.
De ramen tonen veel variatie met vijfhoeken en exotische ‘mijter-figuren’. Trapeziumvormige openingen doen verbazen. Ze ondersteunen de samenhang en veranderen de veelvoorkomende ‘recht toe recht aan’ principes.
Dit pand lijkt eerder te passen bij de conventioneel gemetselde Amsterdamse School-gevels dan bij de moderne architectuur van bijvoorbeeld het ‘Glaspaleis’.
Ghrizi was een architect met een niet aflatende gedrevenheid. Hij probeerde, origineel als hij was, steeds aan gewone huizen iets toe te voegen waardoor de architectuur opviel en in bescheiden mate uitsteeg boven het gemiddelde.
Zo ontwierp hij ramen in een diagonaal patroon, als in een breiwerk.
