Mijnschade was op de Heerlerbaan een bekend gegeven. Soms viel een voorgevel in zijn geheel om. Bijna alle bebouwing had er last van. De gesloopte meisjes- en kleuterschool en het eveneens gesloopte patronaat en klooster, aan deze straat gelegen tussen de kerk en de ingang naar het kerkhof, hadden er ernstig
onder te lijden.
Hoe ontstaat mijnschade? De kolen zaten in lagen tussen gesteente. De lagen die gewonnen werden noemde men pijlers. Vaak waren die niet hoger dan een meter.
Deze pijlers moesten gestut worden, anders zou het bovenliggende dek naar beneden komen.
Vroeger gebeurde dat met dennenhouten stutten, later was er moderner materiaal van ijzer.
Nadat de kolen gewonnen waren, werd het stutÂmateriaal verwijderd en liet men de pijler weer instorten.
Men noemde dit het roven van een pijler.
Het dek kwam naar beneden en vulde de ruimte die door het winnen van de kolen was ontstaan. Nu ontstond in de bovenliggende lagen een kettingreactie.
Afhankelijk van de diepte waarop de pijler lag, kon het tot vijf jaar duren voordat die reactie boven de grond merkbaar was. Er kwamen verzakkingen en daardoor scheuren in gebouwen en wegen. Het ondergrondse gangenstelsel is tegenwoordig volgelopen met water, maar verzakkingen komen nog steeds voor.
De panden aan de Dr. Clemens Meulemanstraat 86 en 88 zijn voorbeelden van schuingezakte huizen.
De bewoners van 86 heeft zijn woning rechtgezet door opkrikken en door ophoging van de fundamenten.
Huisnummer 88 staat niet recht.
Wel zijn intern vloeren en dergelijke rechtgezet.
