Het is niet algemeen bekend, dat er aan het laatste stuk van de Benzenraderweg een pand van Fritz Peutz staat.
Het gebouw is tot stand gekomen in 1959 als ‘Meisjeshuis’ voor de Stichting Katholieke Gezinszorg.
In 1974 vond een uitbreiding plaats en in 1976 werden nr. 273 en nr. 275 samengevoegd. Er konden ongeveer twintig gezinsverzorgsters in wonen.
Nu zijn het studentenkamers. Behalve het reclamebord is de gevel nog in de originele staat.
Boven de raamopeningen zijn, als versterking en als versiering, rollagen aangebracht. De negen op elkaar lijkende raamkozijnen, met ieder drie glasvlakken, beschikken over één links bovenlicht met een klepraam voor ventilatie.
Het huis heeft een met dakleer afgeplakt licht hellend zadeldak, onopvallend geconstrueerd tussen twee doorschietende bouwmuren.
Het gevelpatroon, zonder ornamenten, doet denken aan het late werk van Peutz. Je zou er een witgepleisterde of wit gekeimde afwerking bij kunnen denken.
De gevelstructuur is symmetrisch. De centraal geplaatste voordeur heeft een blauwstenen omranding en een brievenbus in hetzelfde materiaal. Door de toepassing van de natuurlijke materialen en bescheiden bouwmassa lijkt Peutz rekening te hebben gehouden met het kleinÂschalige karakter van de Benzenraderweg.
Het is op het eerste gezicht een beetje een eentonig bakstenen blok dat zeker niet de hoofdprijs verdient maar wel de aandacht opeist. Peutz grijpt terug naar een oud metselverband: wildverband of vrij verband.
Tussen de ‘strekken’ zijn zo hier en daar ‘koppen’ gemetseld. Dit werd in vroegere tijden gedaan om de maatverschillen van de bakstenen op te vangen. Het metselwerk is afgewerkt met vol geborstelde voegen.
