Dit pand staat bekend als de voormalige Limburgse Boek- en Kunsthandel. Er waren boeken, tijdschriften, leermiddelen en kantoorspullen te koop. Door grove verbouwingen op de begane grond en het weghalen van de kozijnindelingen wordt het meestal niet meer genoemd in lijstjes van potentiële monumenten.
Een aantal kenmerken van het Traditionalisme, zijn in dit pand nog te herkennen. Zoals een afgewogen vlakverdeling, een doorlopend fries en een kroonlijst.
Als deel van het stedenbouwkundige stratenplan uit 1913 is het samenspel van dit pand met de vier markante hoeken van de Dautzenbergstraat en de Saroleastraat karakteristiek.
In 1921 maakte Stuyt een prijsvraag-ontwerp voor het gebouw van de Tweede Kamer dat overigens niet werd uitgevoerd. Hij tekende in Den Haag volgens zijn bekende driedeling zoals toegepast in o.a. de Vroedvrouwenschool en de Ambachtsschool.
Deze paleisachtige opzet ligt ten grondslag aan het lengteprofiel van de Dautzenbergstraat. Er is een hoogtepunt in het midden (het voormalige warenhuis met huishoudelijke artikelen en speelgoed Willemsen) en twee afwijkende hoekoplossingen aan het begin en aan het einde.
De smeedijzeren letters L(imburgs) D(agblad) op het dak herinneren aan de uitgave van deze regionale krant.
Het eerste exemplaar ervan verscheen op zaterdag 26 oktober 1918 in drukkerij G. Corten.
De krant verhuisde in maart 1932 naar de Nobelstraat.
Veel Stuyt-gebouwen hebben een boeiende skyline.
Kijkend door je oogwimpers valt een profiel op met contouren van schoorstenen, dakkapellen, frontons en bollen.
De bol wordt wel eens gezien als een handÂtekening (Stuyter) die hij als handelsmerk op zijn werk zou hebben achtergelaten.
