Het Tempsplein was in eerste opzet de omgeving van een knooppunt van twee nieuwe straten de Raadhuisstraat en de Nieuwe Lindestraat. Deze woning voor Dokter Frans de Wever werd gebouwd aan de Nieuwe Lindestraat.
Deze straat werd later verdeeld en kreeg andere namen: Deken Nicolaijestraat en Kapelaan Berixstraat. Het Heilig Hartbeeld beeld kwam ertussen te staan in een groene entoerage.
Het huis heeft verschillende kelderruimten, zeven kamers en een trap met kwarten. De voorgevel staat niet haaks op de beide bouwmuren maar geert mee met de straat. Dit pand lijkt meer Delftse School dan het naastgelegen badhuis dat onmiskenbaar de stijl van de Amsterdamse School uitstraalt.
De schoonheid lag in de eenvoud. Architectuur moest nederig zijn en mocht zeker voor woonhuizen niet opvallen. Baksteen had de voorkeur boven moderne materialen.
Het is de vraag of de stijl van dit gebouw uit het interbellum per saldo traditioneel of zakelijk is.
De dominante daklijn met zinken mastgoot, uitstekende houten gootklossen en een nagenoeg geheel gemetseld gevelvlak in kruisverband verwijzen naar het Traditionalisme. Daarbij passen ook de kleine ramen met de zesruits roedeverdeling. De voordeur met segmentboog is harmonisch opgenomen in een licht natuurstenen plint van mergel.
Zakelijker oogt het vierkante gevelvlak met de twee grote doorzonramen. Aan de rechterkant zit een driehoekige nis die het de bewoners makkelijker maakt op straat te kijken.
Dit detail paste Jos Wielders toe op het Tempsplein en in de Dautzenbergstraat, evenals de asymmetrische vlaggenmast boven de voordeur.
De bouwtekeningen zijn ondertekend door de twee architecten Jozef Seelen en Jos Seelen jr.
