Volgens het gemeentearchief stond hier rond 1900 een woning ontworpen door architect J. Seelen. In de jaren zestig toont de verkaveling een elleboogvormig perceel waar de Markthal onderdeel van was.
In 1978 ontwierp architect Ghazi Ghrizi een nieuwbouwplan om het voormalige hoekpand van Hollekamp heen.
De straatgevel leek toen op pleingevel van McDonald’s aan de Bongerd. In 1998 gaf de gemeente een sloopvergunning.
Architectuurminnend Heerlen keek beteuterd toe. Er was weliswaar geen echte liefdesrelatie met deze eigenwijze bouwstijl maar de historiserende nieuwbouw werd ook niet met veel applaus ontvangen.
De huidige gevel wordt gezien als postmodernisme, een reactie op ‘less is more’. Robert Venturi, animator van deze stijl (1925-2018) zei: ‘als architect kun je leren door naar bestaande architectuur te kijken’ wat modernisten naar zijn smaak te weinig deden.
Postmodernisme interpreteert vrijelijk, klassieke daklijsten, bogen en kolommen.
De architectuur van de ‘Cotton Club’ prikkelt het architectuurdebat. Veel stadswandelaars van vandaag denken dat het een 19e eeuws bouwwerk is. Men vindt het mooi en zeker geen kitsch.
De gevel, ongeveer tien meter breed en twaalf meter hoog, past uitstekend in het matenpatroon van de Saroleastraat: niet te hoog en niet te breed.
Het fries onder de dakgoot heeft een klassiek pathos.
De vier gevelpenanten staan als kolommen stevig op de grond.
De indeling kan op verschillende manieren worden gelezen. Dominant is de driedeling met penanten als rijzende kolommen. Er is een verdeling met vijf vensters.
In het oorspronkelijke ontwerp zaten vier boogvensters boven twee toegangsdeuren en twee etalages.
