De architect betitelde het woonhuis eerst als ‘Highwayhouse’. Een voormalig boomgaardje, hoog op de keermuur langs de autoweg Heerlen-Maastricht, kon in de plaats van appartementen bestemd worden voor het bouwen van een eengezinswoning.
Men wilde een rustig huis, liefst hoge plafonds, vier slaapÂkamers en een studeerkamer. Geen prijswinnend ontwerp voor het jaarboek van bouwend Nederland maar wel architectuur. Liefst met vergrijzend hout, stucwerk, lichte tinten, platte daken en strakke randen. Uiteindelijk kwamen er drie ontwerpen voordat de definitieve vorm gevonden werd.
Dit alles, ongeveer 200 m2, zou gaan plaatsvinden in de geluidzone van de doorgetrokken Welterlaan. De architect kwam met het idee de achterkant uit te voeren met een dove, niet geluidgevoelige gevel en de tuin te plannen, niet tussen het huis en de snelweg maar aan de ander kant, als een patio-achtige voortuin zonder geluidhinder van de ‘highway’.
In de woonkamer kwam een rechte steektrap naar de verdieping en de kelder.
Het interieur heeft een geheimzinnig detail. Een mooie balk blijkt geen onderdeel van de draagconstructie te zijn, maar verbindt visueel de buiten aan het pand uitstekende blokken van fietshok en studeerkamer. Alle binnendeuren zijn even hoog en reiken van vloer tot plafond.
Esthetische stilte: een ontspannen stijl. Het exterieur vervult ook de wens van een ingetogen vormgeving.
Architect en bewoners kunnen trots zijn op dit ‘Coolhouse’, zoals de architect het uiteindelijk noemde.
Het karakteristieke pand straalt rust en orde uit, dringt zich niet op, is duurzaam en maakt handig gebruik van een overgebleven plek in de stad.
